Ben bir Dostoyevski romanıyım
Defterime yazdım seni
Ayaklarının önünde diz çökerdim
Sana ömür boyu hizmet ederdim
Bir sözün yeterdi
Arsız bir dilenci gibi, daha elini kaldırdığın an yanında biterdim
Sen ağzını açmadan ne istediğini anlardım
Defterimden koparıp attım seni
Islak kaldırımdaki su birikintisinde boğuldun
Yavaş yavaş, eridin
Gri kentte bir ayazda dondun geceleyin
Bir sarhoş tükürdü üzerine
Bir güvercin kondu yanına, umarsızca geçip gitti
Bir tüy uçtu üzerinden
Dali, tepede rüzgarı yönetiyor
Arkadan bir senfoni duyuluyor
Sen evinde oturuyorsun
