Sayfa

Ben bir Dostoyevski romanıyım

Defterime yazdım seni

Ayaklarının önünde diz çökerdim

Sana ömür boyu hizmet ederdim

Bir sözün yeterdi

Arsız bir dilenci gibi, daha elini kaldırdığın an yanında biterdim

Sen ağzını açmadan ne istediğini anlardım

Defterimden koparıp attım seni

Islak kaldırımdaki su birikintisinde boğuldun

Yavaş yavaş, eridin

Gri kentte bir ayazda dondun geceleyin

Bir sarhoş tükürdü üzerine

Bir güvercin kondu yanına, umarsızca geçip gitti

Bir tüy uçtu üzerinden

Dali, tepede rüzgarı yönetiyor

Arkadan bir senfoni duyuluyor

Sen evinde oturuyorsun